Pamuklu Ayrılık

Dökülüyoruz yapraklar gibi

Bahar kimin umrunda,

Burnu

Çengelli

Ayılardan farksız bir şekilde

Bir tek zilimiz eksik,

Güçlüydük güya

Dualar vardı avuçlarımızda

Hepsi sineye çekilmişler

Yine de

Acizliğe toz kondurmazlar,

Kedi misali

Hep dört ayak üzerine düşerler

Nasıl olsa her türlü kıvırmaya geliyorlar

Uyduruk zamanlarda

Uydurulmuşluk ibabı,

Neylersin

Her şey tersinden okununca

Zaten ne tersi belli

Nede yüzü

Şu yüzsüzlük

İki yüzlülük yüzyılında,

Aptalız desem

Kabul görmez

Sivrilik her yerimize batsa da

Yine rahatsız olmayız

Tutturmuşuz bir yol

Gidiyoruz

Kimi anyaya kimi konyaya

Adres hep aynı

Çukurun şekli de

Nereden gelmiş isek

Oraya varıyoruz tekrar,

Tek farkımız

Daha

Çok

Önceden

Başlamış pamuklu ayrılığımız...

* Berlin, 24.04.2020 *