Papatya

Korkuyorum

neşesinde bir kuşun

bilinmez sesi oluyor ürkekliğim,

dillerde tüten destanın

hayalet güzergahında dolanıyor

ruhum,

koşarken ardından

saklı sandıklardan geçiyor

kusursuzluğum

yazıyor yamacıma düşkün güneşi

ayın şavkında vuruyor elleri

düşünmek zor geliyor peşisıra

insanın kalbi

uyuyor

Bir dahaki kaybolmasına,

kimsenin yüzü yok gibi

öyle olsa bile düşüyor kimsesizliği,

Her biri başka yerden esiyor

Bu fırtınanın

Adı olmuyor bir süre sonra

Sarmıyor yaprakları

Ya da görmüyor gözleri

Ben bilemiyorum

Ne için oluyor bu şiir perileri

Canı kalbinden vuruyor kimileri

En düşkünü bile

Sevmiyor sonra seni

Fallarda bile çıkmıyor artık

Aşkın o görünmez ince sesi..

03.05.25