Parmak İzi

şimdi gözlerimden okunuyor terkedilmiş bir sevda

ve ben peygamberini kaybetmiş bir vahiy gibi ağlıyorum

tanrıya mahçup dönmek istemeyen çaresiz meleklerin avcunda,

kimse dua etmeyecek beni, bir aminse söylenmeyecek arkamdan.

cesetler sunuyor parmakların parmak uçlarıma, hiç dokunmadan

teşhis ediyorum katledilmiş alelacele bir kaç umudu oracıkta

biri küsmüş, biri sana çok fena küsmüş bil!

öyle ölmüş,

ne bir anne ağıdı

ne de bir buruk uğurluma düşüyor payına...

kesintisizce

"lütfen beni sevme" diye

imalar ifade eden duruşun

gidecek gibi yansıyor şimdi sevdaya,

beni bir katilin parmak izleri olarak

emanet ediyorlar işlemediğim suçlara,

seni delil olarak topluyorlar, alıp götürüyorlar seni

tebeşirler çizilmiş hatıralar kalıyor uluorta.

sonrası fırtına öncesi sessizlik,

sonrası fırtına sonrası harabe,

arada savrulup gitmişiz öyle biçare,

öyle nedensizce,

solarken yüzümüzdeki son birkaç gülümseme.

tıpkı soruları cevaplarıyla örtüşmeyen bir çengel bulmaca

gibi tutarsız ellerimiz var şimdi seninle, ayrı ayrı

tıpkı bağrına mayın basmış topraklar gibiyiz,

dokunsalar ölüm saçacağız, kırmızıya boyayacağız bütün bir hayatı

parçalanıp, bir daha birleşmeyeceğiz

ve affetmeyecek hiç bunun için bizi tanrı...

"lütfen ben sevme" diye

durmaksızın imalar türeten

tükenip giden bir siluetin çarpıyor şimdi bakışlarıma,

ben sızlanmaya başlayan bir fay hattı gibi kızgın

istemsizce kıvrılıyorum ordan oraya

ve başlayacağım birazdan

kendi dünyamı kendim yıkmaya...

haddinden fazla sevmişim seni,

lütfen kusuruma bakma...