Pencere

çok oldu sana yazmayalı

aç çocuklara da yazmıyorum artık

yıkılan şehirlere

mültecilerin dilenen avuçlarına

kan emerek semiren yarasalara

imanların üstüne oturup cennet vaateden şeyhlere

baharı muştulayan güneşe

adına umut denen kanatsız kuşlara da yazmıyorum

kıran girdi şiir yurduma

ama en çok sana yazmamak korkutuyor

ve yazmak

kocaman bir ateş parçası oldun

yazarsam tutuşacak sanıyorum

kalemim, kağıdım

yazmazsam ben...

zehirli çiçeklerden bal yapan böceğim

güzdüzlerden ışık çalıp geceye yamayan

cennet kokulu cehennemim

dedim ben sana

bu koca dünyaya sığmayız birlikte

ayrı ayrı içimize...

biz yokuşa sürdük düzleri

çık çık bitmiyor

güneş, kar, boran yoldaşımız

sığınaklarda çocuk gülüşleri

gölgeliklerde şüpheli bakışlar

senin bak dediğin pencereler yerin altında

kötü pencerelerden bakıyorum sana

kirli

puslu

camları kırık

baktıkca gözümün bebeği yanıyor

şarkılardan fal tutma sevgili

biz aşkı meleklerden çalmadık

biz burada

içimizdeki iyiliği öldürenler orada yansın