Pencerelerinde Aksayan Müslüman Çocukları Dünyanın

Onlar..

Adını bilmediğim çocukları, en çok onları sevdim bakınca dünyaya.

Ölmek üzere olan yerde yaşıyorum

Utanıyorum inatla yaşamaya cüret eden iştahımdan

Utanıyorum, her doğan güneşin, bir çocuk ölümü teşkil ettiği bu zamandan

Onların

İnançları vardı, sağlam, zalimin karşısında gururlu.

Ölümleri çekerdi onlar,

Pencerelerinde, patlayan bombalar dururdu

Otururken bankta yahut yatakta yahut her yerde

Ağızlarında şahadet, korku bir gülümseyişle

Ölümle,

Ölümle oynayan çocuklardı onlar..

Zulme karşı, kim var dediklerinde,

Biz varız diyen fırkaydı onlar.

Minicik gövdelerinden akardı acı dünyaya

Son kırmızı gülleriydi onlar yerde yatan solmuş dünyanın..

Benim

Bu acıyı sarmak boynumun borcu

Onun içindir ki,

Her gün uyukularda ölümü kurcalıyorum

Sıkıntının sertleşen yerine,

öfkemi vuruyorum

Vuruyorum gözlerimi gülümsemeye meyil ederse diye

Vuruyorum kursağıma

Bir damla dahi geçmesin kursağımdan bu acı diye

İşte koyuyorum gövdemi namlunun ucuna

Kanatıyorum ellerimi militan yaratmak için

Kanatıyorum dişlerimi sıkmaktan

Bir uğraşı arıyorum artık ölmek için

Ellerim, ellerim, ellerim bomboş...

Her kıldığım namazdan sonra, belki bir azap belki bir kıyamet tahakkuk eder belki diye ümit ediyorum..

Ölüm, ölüm, ölüm

Bir sela sesi değil,

Onlarınkisi şahadet meselesi..

Ömer Altıntaş