Poma(k)an'lı Çığlıklar...

Kara yeşil toprakta canlanıp

Acıya ve Yeşile sürgün veren

Filizlerdi onlar.

Taşıdılar;

İncecik boyunlarında

Yüzlerce yıllık tarihlerini.

Bir bir söküldüler;

Bağrına sıkıca yapıştıkları

Kara yeşil topraklardan.

Dünyayı ayıran

Kalın çizgilerin ardında,

Damarlarına zerk edilen

Derin suskular taşıdılar

Belleklerinde...

Sessiz çığlıklarını

Her gün dönümünde

Karanlık kuyulara teslim ettiler...

Fırtınalı geceler

Gaydanın acı eşliğinde

Dolaştırdı alaca sükuneti

Dağların eteklerinde.

Rodoplar'ın ihtiyar bilgesi;

Dünyanın dört yanından gelen

Poma(k)an'lı çığlıkları fısıldadı

Sonsuzluğa;

Midas'ın kulakları uzun...!