Portakal

avuç içine sindim, bu yüzden ellerim biraz dağınık

sesini tutamam zaten, o kadar büyümedi dallarım

bana tundradan kentler topla, biraz da füme yüzler

ne zaman adını ansam, içime bir liman çöreklenir

ve ben hep kuşlar göçtürürüm, bunu şiirler de bilir

adının geçtiği kitaplarda buğulanan gözlüklerim

sonra penceremde biraz kirlenen şehirlerim vardır benim,

nasıl gece olunur bunu da üstelik henüz çözemedim,

nasıl bir bulmaca bu hayat, kutucuklara sığmıyor harflerim

sana daracık zamanlarda ancak böyle şeyler anlatabilirim,

içime sindin.

yani demek istediğim.

sevgili dediğimiz böyle çok turunçgil,

sarılıp portakal kokmak istiyor insan...