Psikoloji

Ayrılık yağıyor şehre,

Gözlerime imkânsızlığın sağanağı...

Senin her şeyden habersiz,

Benden çok uzakta

Kanadına yüz sürdüğün zümrüdü Anka nın

Varlığı bile yetmiyor bu imkânsızlığı dindirmeye.

Şehir ayrılığa

Ben değiştiremediğim hikâyeme ağlıyorum.

Gözlerimi kapatıp sayıyorum,

1.2.3.4.5...9,10.

Olmadı yeni baştan diyorum.

1.2.3.4.5...9,10.

Yok olmuyor.

Ne öfkem geçiyor

Ne de kahrolası çaresizlik değişiyor.

Bu da palavra diyorum.

Yakıp yıkmadan geçer mi öfke.

Psikolojinin de... diyerek susuyorum.

Küfretmemek için sıktıkça dişimi

Daha da öfkeleniyorum.

Yağmayan kara,

Bu soğuğa rağmen dinmeyen yağmura.

Eldivenlerin içinde buz tutan parmaklarıma,

Üç kelimede bir yanlış bastığım tuşlara

Hepsine en içten küfürlerimi ithaf ediyorum.

Sana suskunluğumu...

Ocak`2009 Aydın...

Hazan çoktan bitti buralarda. Şimdi; zemheri zamanı...