Rastgele

rastgele dedi diye sandalcı

rastgele çekiyordum kürekleri

zaman avuçlarımda terliyordu

İçimde soluk resimlere,

çerçeve olmamın şaşkınlığı

dudaklarımda,

pıhtılanmış düş izlerine sıvanan

yokluğunun acısı

ve uçsuz,bucaksız sevinçsizlerdeki

acı ötesi çığlıklar

rastgele çekiyordum kürekleri dönüşsüz

mevsim güze çalıyordu

bir sandal,iki kürek

ve mum isi bulaşmış aydınlıkların

ısıtamadığı bir yürek

güz rüzgarı soğuktu,

güz rüzgarı halden anlamıyordu

ortadan ikiye bölünmüştü ,

sanki gökyüzü

damlıyordu,

bir yanı siyah bir yanı gri

gökyüzü,

İstanbul da senli bir akşamı anımsatıyordu

özlemlerin ayrılıklardan önce başladığı

saçmasapan bir akşamı

güz rüzgarı,

sesin gibiydi ağlama öncesi

yağdı yağacak

koptu kopacak

hep böyle oluyordu nedense anımsadıkça

bu sandal da çoktan ölmüş bir gerçeğe,

birazdan yeniden ağlayacak

rastgele çekiyordum kürekleri,

yüzüm bir dalgınlığa değiyordu

aman dileyişlerime suskun,

tanrı evlerinde

med /cezir öfkeleri vardı

ve erken yenilgilerin utancıyla,

ölümsüzleştirilmiş umutsuzluklar

yüzüm bir ezan sesine değiyordu

bir kilise çanına

rastgele çekiyordum kürekleri

adı yabancı bir kumrallık

yaslanıyordu yalnızlığıma

bulut katili rüzgarların doyumsuzluğunda,

kuruyordu güz yaşı yağmurlarım

omuzumda unutulmuş saçların uçuşuyordu

İpsiz bir uçurtmaya yuvalanmış kırlangıçlar

göçe vuruyordu telaşlı kanatlarını

gözlerim aldırmaz bakıyordu

avuç içi kadar dünyama

rastgele dedi diye sandalcı

rastgele çekiyordum kürekleri.

gözlerimin suçluluğu gitmiyordu

kaç sevdayı yitirmiştim iç savaşlarımda...

dünlerim gitgide yaşlanıyordu

göç hazırlığındaydı evcil kuşlarım

göç hazırlığındaydılar duygularının

ve kuşlar bilmiyordu,

uçamadığını tanrılarının

suadiye.2004