REBÂB-I TEZYİF

Efkâr-ı perîşan ile deryâda yüzenler, 

Söz mülkünü beyhûde yere böyle düzenler. 

Mısra sanılan gulgule-i kâl-i sefîlân, 

Sanat diye arz eylenen o müphem-i hulyân!

"Cemo" diye yâd eyleyip efsâne kurarsın, 

Lâkin bu derin bahr-i kemâlâtta yanarsın. 

Her cümlesi eksik, o ne malûm-u cehâlet, 

Şiir diye rûhunda bu ne müthiş nedeâmet!

Bölük pörçük mâlumatla "âlim" kesilenler, 

Şiirin o ağır gürzünün altında ezilenler; 

Balyoz gibi insin bu kelâm zihn-i hamâta, 

Lâyık mı bu üslup, bu çürük arz-ı hayâta?

Üstenci değil, belki "hakikat" bu sesleniş, 

Cehlin yüzüne tokat gibi sertçe bir iniş! 

Lafzın süsü çok, lâkin içi boş bir karınca, 

Ne olduğu anlaşılıyor, Adının ilk hecesini atınca.