Reyhan

Aydınlık limanda uyuyan saatler,

göğün en şakrak eşiğinde

yeniden nakşettim adımı.

Hangi kapıyı çalsam

içeride buhur kokulu seher,

duvarda asılı duran harita

en güzel denizlere çıkıyor.

Yürüdüm;

altımda güvenle canlanan toprağın nefesi,

üstümde semavi kuşların kanatlı gölgesi.

Cam gözlü kalabalık

körpe sabahın ortasında;

içimde yabanıl nehir

kendi yatağında,

sular vazgeçti taş kesilmekten;

meczup gibi şen dolanırken göğsümün

bozkırında

her susuş kum tanesi avuçlarıma.

Masada kalan son kırıntı:

Lâciverdin son damlası,

yeniden doğuşun ılık kokusu.

Yarım kalmış ezgiler,

yağmur inerken köksüz hatıralara,

mahmur bir zefirle

göğün eşiği değdi yüzüme.

Ne sığınak kaldı,

ne de geriye dönen ibre;

zaman artık yarına akıyor.

Rüzgârda dalgalanan reyhan,

bir makam gibi yayılan gece damlası,

lâl sükûtta

şuâlar işlenir zamanın haritasına;

ve kâğıdın beyazına dökülen

içimde gün doğuran bir hakikat.

Tülay Yüksel İncik.