Riyakâr Dostum Hayat

Öyle çok bir beklentim olmadı

Yokluğunu bana ömür kılan bu hayattan

Çok param olsun demedim mesela

İçimin fukara yanına

Afili bir dış boyası istemedim hiçbir zaman

Büyük hayallerim de olmadı

İlla pembe panjurlu mor çitli evim

Büyük ağaçlarım çiçeklerim olsun demedim

Kapısında el izin olan her yer ev olurdu

ve güneş yeterdi

Mevsimlerinde Eylül dokunuşu olan

Beyaz kanatları telaşlı

Küçük bir dünya hayalim vardı

İçinde kavgasız renkler

ve sen olan

Bir de gözleri sana benzeyen kızım

Hayat tamah etmemi istedi

Boyalı göz kırpmalarına

Varmadım kapısına

ve ben eğilmedikçe karşısında

Yokuşlar çizdi her gün yoluma

Her gün bir önceki günden

Daha uzağa attı beni senden

Sonra gittim ilk ve son kez

Eğildim hayat karşısında

Seni istedim

Sözüm yere düştü

Cam kırıkları gibi dağıldı sesim

Dur toplama dedim

Kalsın öyle anne

Toplasan da bir daha söylenmez aynı tonla

Geceye anlattım

Karanlık emanet aldı gözyaşımı

ve hiçbir zaman ağladığıma yanmadım

Sonu nasılsa aynı bitecek bir öyküyü

Farklı farklı duygularla okutan

Riyakâr dostum hayat

Şimdi karşımda

Bağdaş kurmuş zamanın kapısına

Sen dolu son kadehlerden sonra

Ölümü dillendiriyor şarkısında