Ruhumun Kilitli Kapıları

Sabrımı deniyor yalnızlığım

Can boşluğuma saplanmış bir kırık hançer gibi acıtıyor

Yürek heybemde taşıdığım anıların canını

Bilmiyor ki çoktan öldü içimde uçuşan kelebekler

Ve çoktan göç etti kalbimde çırpınan kırlangıçlar

Bir ben kaldım paramparça bir ben

Birde sen içimde çan çekişmekte olan

Körkütük sarhoştum oysa

Körkütük aşktan

Lanet olsun

Aşık olmak aşkı bulmak değilmiş

Kendimi delice paralayışım ondan...

Ah yalnızlığım

Başımdan gitmeyen belam...

Neden hep seninleyim

Neden bir izmaritin dibinde

Mutsuzluğumu söndürmeye çalışmak bu yaşta

Mutluluk kaç bilinmeyenli denklem

Çözemedim ben hala

Yoruldum artık

Hayatın avuçlarından dökülen

Gözyaşlarımı toplamaktan...

Şimdi dört yanım hasret

Dört yanım duvar

Ne yana dönsem

Kalbimin kırılan aynalarına yansıyor yüzüm

Can kırıkları düşlerimi kanatıyor

Can yoksulu dünyamda

Duvarlar kör

Duvarlar dilsiz

Öylece bakıp gülüyor sanki ağlayışıma

Ve sağır kesilmiş tüm kulaklar

İçimdeki avaz avaz seste boğulduğum

Hiç mi duyulmuyor yoksa?

Gölge oyunlarında bin parçaya bölünüyor ruhum

Sol yanımın sancısıyla....

Neden hep kilitli kapılar ardında saklı

Hüznümün yüzünden çaldığım tebessümler bile

Yoruldum artık

Polyana satırlarında dolaşmaktan

Oysa zümrüd_ü anka kuşunun kanadında sakladığım

Masalımı okumaktı benim sevdam

Olmasını beklerken dillere destan...

26,12,2010