Saatler Tersine Akıyor Ìçimde

*

saatler tersine akıyor içimde

zaman..

kendi gölgesine çarpıp kırılıyor

bir düşünceyi tutuyorum

elime kül bulaşıyor

aklım..

bir aynayı unutmuş gibi

yüzüm çoğalıyor

hiçbiri ben değil

cümlelerim yarım doğuyor

çıplak

anneleri yok

yetim harflerle büyüyorlar

hüzün..

yerini bilmeyen bir yıldız gibi

düşüyor göğsüme

kalbim sıkışıyor

ne geceye sığıyor

ne sabaha

yüreğim karışık bir şehir

ışıklar yanıyor

ama

evde kimse yok

kapıları çalıyorum

içeriden suskunluk açıyor

bir an

duruyor her şey

akıl tutulması

düşünceler kararıyor

duygular yönünü şaşırıyor

ben..

kendi içimde kaybolmuş

en yabancı sesim

gece..

aklımın üstüne kapanmış

bir perde gibi

düşüncelerim ışık almıyor artık

karanlık bile yorgun

hüzün konuşmuyor

oturup bakıyor bana

bakışı uzun

cevapsız sorular kadar derin

hatıralar yanlış kapıları çalıyor

hiçbiri açılmıyor

içimde bir çocuk var

suskun

büyümekten küsmüş

zamana sırtını dönmüş

kalbim yavaşlıyor

sanki yaşamaktan izin istiyor

her şey yerli yerinde

düzenli

fakat

hiçbir şey tamam değil

ve ben

akıl tutulmasının tam ortasında

ne düşünecek kadar ayık

ne unutacak kadar sarhoşum

sadece ağır bir melankoliyle

kendime doğru çöküyorum

yokum diyorum aynalara

yüzüm buğulanıp geri çekiliyor

adımı çağıran seslere

boş bir koridor cevap veriyor

yokum

saatler beni

aramaktan vazgeçmiş

takvim yaprakları

bensiz de eskimeyi öğrenmiş

bir sandalyede

gölgem oturuyor

ben çoktan kalkıp gitmişim içimden

yokum

cümlelerimin ortasında

derin bir boşluk açılıyor

noktalar mezar taşı gibi

her susuş biraz daha ağır

ve yokluğum

kimsenin fark etmediği bir yağmur

içime yağıyor

ıslanıyorum ama görünmüyorum

Dünya dönüyor

ben dönmeyen bir düşünceyim

yokum

ama acı var

ama hatıra var

ama kalbim hâlâ

adını bilmediğim bir karanlığa

yavaş yavaş eriyor

yokum

çünkü çok kaldım

çünkü her şeyden biraz

fazla hissettim

İnsan bazen taşınca silinir

ama yokluk bile

tam değil

bir kıpırtı var dipte

adını koyamadığım

belki bir nefes artığı

belki unutulmuş bir hece

karanlık..

her şeyi yutar sanırdım

meğer bazı boşluklar

ışığı saklarmış

yokum dedikçe

zaman durup dinliyor

“emin misin?” der gibi

İçimde,

en yorgun yerimde

ince bir sızı

yaşamaya direniyor

belki varlık dediğin

yüksek sesle durmak değil

bazen sadece

tam da kaybolurken

bir iz bırakmaktır

şimdi bitiriyorum

bir noktayla değil

hafif bir solukla

çünkü bazı şiirler

bittiği yerde değil

okuyanın içinde

sessizce devam eder

eğer bir gün

içinde açıklayamadığım bir boşluk hissedersem

bil ki..

oradan geçmişimdir

artık geriye

ne bir nefes

ne bir ses

ne de bir söz kalır

sadece derin

sakin bir yokluk

sevay