Sabahın Soğuğunda Gözlerimi Açtım

Sabahın soğuğunda gözlerimi açtım

Pencereden kırmızı güllere baktım

Hepsi bana arkasını dönmüş bana küsmüştü

Onun acısıyla pencereyi kapattım

Evimin odalarında dolaşırken sana ait anıları buldum

Hepsini tekrar hatırladığımda içim burkuldu

Evin her köşesinde sana ait izler hala duruyordu

Bir an önce o evden kaçtım, nereye gittiğimi bilmeden

Evet evden kaçmıştım ama geçmişim hala arkamdaydı

Bir köşeye oturdum gözlerimdeki yaşları siliyordum

Kalbim bendende perişan halde ağlıyordu

Yağan kar beni yerin dibine gömüyordu

Sabahın soğuğunda tekrar gözlerimi açtım

Bu sefer evde değildim ve şaşkın halde etrafa baktım

Üzerimde beyaz bir örtü ve beyaz giyinimli kız vardı

Nabzımı yokluyordu ve doktoru çağırdı

Doktor bana ''nasılsınız'' diye sorduğunda

Gözünün içine baktım, o anlamamıştı

Bedenim yaşıyor olabilir ama ben çoktan ölmüştüm

O an bunu söyleyememiştim, ne önemi varki

Ben çoktan bu hayata sövmüştüm.