Şafak Sökerken

Yüreğime dert doldu

Dermasız dert oldu

Gözlerime kan doldu

Azrail canıma yoldaş oldu

Seherde Şafak atarken

Gözlerimi uyku bürüdü

Dertler alıp başını yürüdü

Gönül derde gömüldü

Bir ömr-ü kocattım

Hayatın saçlarını ağarttım

Yüreğimin yağını erittim

Ben bu dertten geçemedim

Aldığım nefes sayısı

Attğım her takvim sayfası

Kuru yaprak gibi

Mevsimleri kararttı

Eyyyy can yoldaşım

Bu akşam 'son' nefesimi

Boş yere Tükettiğim

Dünya hayatına harcadım