Şafaksiz Geceler

Anlatamam derdimi sensiz geçen geceye

Bildiğim tüm lisanlar kifayetsiz kalıyor

Dev gibi umutlarım dönüştü bak cüceye

Muallâk da yaşamak ruha elem salıyor

İçerimde ki közler zannetme ki soğuyor

Kaburgamın altında yüreğimi boğuyor

Şebnemleri görmeden ne şafaklar doğuyor

Kirpiklerim birer ok gözlerim yaş doluyor

Müezzin her şafakta okuyorken ezanı

Yaradana el açtım versin dedim cezanı

Vuslat bildim ben artık bu sevdada Fizanı

Doğan her yeni günde umutlarım soluyor