Sahilini Kaybetmiş Kadın

Sahilini kaybetmiş kadın

Küllerini savuruyor santa marìa eteklerine

Telini rüzgâra kaptırdığı saçının

Kızılı düşüyor geceye

Hurma dalına sarılıyor çığlığı

Altından akıyor kâinat

Bir nezir bu sanki Zekeriyyâ adanışı

Marangozun suskusu

Dalga sesini duyunca ağlıyor

Sahilini kaybetmiş kadın

Tuzun teninde ya[n]kısı

Gözlerine tezhip işlenmesi lâmelif

Kulesine hapis aysar

Kulaçı yorgun gece küs kün hâli

Sarıyor sidret’ül müntehâ’yı

Kanat küsen güvercinler sığıntı

Şairler ceminde döneniyor

‘ bir lokma bir hırka’

Tennuresi ummana dalıp çıkıyor

Zikrini Ayasofya duyunca çatlıyor kehribar

Başlıyor bir isrâ, berceste berceste

İkibinYirmiDörtMartınOnÜçü

Yahya İncik