Sahipsiz Kalan Keman
Karanlık ordusu şehrimi kaplarken
Gizem elbiselerinden soyunurken yıldızlar,
Görünmeye başlar
Parlaklığını s/açar
Ve
Senin yüzün gözlerimin penceresinden girer
Göz yağmurum tane tane sessizce
Avucumda birikir
Özlem tomurcukları olur
Ah sevgili
Bir gelsen dokunsan sus pusluğuma!
Yüreğim ağlıyor keman telinde
İçimde hep bir ezik keman sesi çalar
Yabancılaştık her gün elime aldığım o sıcak kemanımla
Tozlar kapattı kemanın rengini
Ellerim çok uzak yayına
Ayrılık fırtınası onu sahipsiz bıraktı..
Keman inceliğini kaybediyor
O eski ses rengi ve çok zengin güçü
Yudum yudum gidiyor bir son bahar ormanın koynuna
Kalbimde yandı notalarım
Kül oldu/m..
İçime işleyen sensizliğin gölgesinde,
Titrek ve kırılgan,
Hayallerimin ucuna ateş dokunur
Ahh beni bir çözsen!
Bir kurtarsan gecelerin o mavi ince kâbuslarından
Kendimi senin o masum sevda kokan gözlerinde bulsam
Anlımda gizli yazılmış bir duasın
Ben senin o rotasız gözlerinde hayatı içtim
Sensin notalarımın şairi
Ne olur sevgili
Öksüz düşlerimin ortasından yol yırtıp ta gel
Yorgun nefesimden çığlığımı atsam rüzgara
Buz tutar..
Ey sevgili
Bizim aşkımızın desenindeki söküğü
Dik! Upuzun baharlara. .
Hadi Gel !
Sahipsiz kalan keman
Yeniden o muazzam sesinle kalbimdeki kül olmuş
Notalari çağırsın sevişmeye
Yeniden ruh bulsunlar
Nağmelerinde erir kaybolurum gözlerinin nâir derinliklerine..