Şairini Azarlayan Şiir

Ne oldu peki hı

Ne değişti

Kavuştun mu seni terk edene

Ya da hatanı anladın da koştun mu peşi sıra affet beni diye

Yahut bağışladı mı baktı mı yüzüne yüzüstü bıraktıkların

Geri mi döndü zaman

Çocukluğun erişti mi şu anına

İçindeki çocuğun saldığı uçurtmalar vardı mı yanına

Bilmem kaç yüz şiir yazdın ya hani salya sümük

Ne oldu peki hı ne oldu

Beni yorup yıpratıp

Milletin ortasına atmaktan başka ne geçti eline

(Şiirlerin de şiir olsa bari... Hep feveran... Hep feveran... Hep feveran... Hep gaseyan... Rakı da olmasa bunları da yazacağın yok ya neyse...)

""

Ya çocuklar yaşayacak ben öleceğim

Ya ben öleceğim çocuklar yaşayacak

""

Bak bak bak lafa bak

Hatırladın mı bunu

Bir zaman bir şiirde yazmıştın hani

Böyle beylik laflarla olmuyor bu iş adamım

Anla artık anla

Hâlâ çocuklar ölüyor ve sen hâlâ dirisin diri

Dipdiri

Onca şiir yazdın aşktan sevdadan yana

Onca dil döktün eşitlikten adaletten beri

Onca kafa patlattın barıştan sevişmekten öte

Onca günah çıkarttın kendinden içeri

Ne oldu

Ne değişti dünyada hayatta sende

Beri gel oğlan beri gel

Bak güzel kardeşim

Bak canım ciğerim

Bu millet var ya bu millet

Sözlerini unutur unutur da türkülerin

Tınısı hep dilindedir hem de sözleri biliyormuşcasına

Eskidenmiş yani şiirin isyana denk gelmişliği

Çok eskiden

İncir kuşu gibiymiş yani eskiden şiir

İnce narin hassas ve bir o kadar adam gibi

Kıtalar değiştirmeyi göze alacak kadar militan anarşist

Kıt'a

Kıt'a

Ne Dicle'den ne Sakarya'dan

Ne Buhûrîzâde Mustafa Itrî'den ne Yunus Emre'den

Ne Karacaoğlan'dan utanır oldunuz

Toprak alsın bütün iblisleri diyesim var da

Şiirim ben şair değil

Sen gibi acımasız değilim yani

İşte bu yüzden

Kelimelerim darda

Ruhum nisyandadır

Yok ki mürekkebim divitim yapışayım üstüne ihanetin

Yok ki sapanım siperim salayım gediğine taşı ahkâmın

Yok ki mermim silahım sıkayım alnına boş vermenin

Yok işte yok

Yok yok yok

Ne elim ne ayağım ne uyağım

Olsaydı da salaydım üstüne üstüne kendimi isyanının

Şimdi sana desem ne fayda demesem ne

Ne göz kararı

Ne gözünü karartmak kafi değil

Per mi perişan şimdi zaman

Zaman menfur

Zaman garabet

Zaman gaddar

Zaman linç gayrı

Bakıyorum da çıkmıyor sesin hiç

Ne oldu pustun yine kedi misali

Ne oldu şiirlerindeki gibi atarlanmıyorsun hayırdır

Aradığımız kişiye ulaşamıyoruz bakıyorum şu anda

Belli

Anlaşıldı

Senin delikanlılığın hepi topu kaleme kağıda

İşte o kadar

Madem sustun e o zaman ben diyeyim

Şiir sayılsın kayıtlara geçsin bu dediğim

Çivi çiviyi sökmez bilesin

Bir çivi diğerini iter

İter

İter

İter

Çöreklenir yerine ötekinin

Hem de daha derine derine iterek

Hem de yırtarak ilerler

Ve derine girdikçe daha da büyür yara

Ben ki şiirim bildim bunları

Sen ki bilmedin hâlâ

Tüh sana tüh

Yazık

Boş ver yani hepsini herkesi

Çünkü hayat oturduğun yerden ahkam keserek düzelmez adamım

İnsan denilen mahlukatın çoğu habistir namettir

Akan gözyaşı ya timsah gözyaşı

Ya da göz altına sürülmüş tükürük

Unutma yani

Her kul sadece ölünce iyi bilinir

Boş ver adamım boş ver hepsini herkesi

Boş ver takma kafana

Günahı da vebali de başına de geç

Adın kalır geri belki rehberin birinde

Belki duvarda birkaç resim

Hepsi bu

Sen sen ol

Benzetme beni kendine

Konuşturma beni

Sığmıyorum bu dünyaya

Anlasana işte anla şunu

Düş artık yakamdan