Şairini Çarmıhta Bırakan Şiir

Ben baharı yaraladım

Bilmem kaçında

Kaçıncı günün gecesini geçerken vakitler

Şiirlerden ölümcül bir yara aldım...

Ne başlangıcın,ne sonun kaldı öyküme

Hep eli dili bağlı sözcükler birikirken bende

Ağzımda boğulmuş bir deniz bıraktım.

Ben kendimi hangi sahilde

Hangi kumsalın izinde bulurum şimdi?

Baharın yorgun dalgalarında

Kıyıya vurduğumdan beri

Kaybettiğim umutlarımla

Sana benzeyen bir resme daldım

ve tamda kalbimin ortasında

Bir intihar nöbetine değerken bakışlarım

Saçlarından dizeler dökülen bir yaşama el uzattım.

Şimdi diner mi aşkın çarmıhına astığım yürek sızılarım,

Susar mı aşka saklanan dizeleri sana yazışım?

Kaç kere ötenazi istedim duygularım için

Her seferinde dolu dizgin dizeler sardı başımı

Oysa şiirler beni yakıyordu

Ve başım hiç hoş değildi bu aralar şairlikle

Uyumak istiyordum sadece

Uzak bir ırmağın denize varmayan son durağında.

Susmak istiyordum şairi delirten adam

Sadece susmak...

Diline dolamayı beceremediğin ismimle susmak

Yada sana bakan göz olurken

Gözlerinden denize dalmak

Masmavi bir çığlık oluşuma uyanmak sonra...

Ben baharı yaraladım

Bir mayıs gününün akşamında

Sonra haziran tadında bir sevdaya uğradım

Bir haziran sabahında

Vakitleri şiire yazmakla sen adıyla bir sızı daha aldım

Şimdi şairini çarmıhta bırakan şiirler gibi

Kirpiğime asılan isminle unutuyorum kendimi

(yeter artık sanata yüklemeyelim her şiirin acısını / bir kere de senden bilelim / bu yürek sancısını!!!)

25/08/2010 16:o5