Saks Mavisi

boğum boğum mırıldanıyor

yitirmiş kendini çoktan

titrek mum ışığının lütfundan

aydınlanıyor yüzü, kısmi

envai renkle irdeleniyor heyulaları

bakıyor, nefessiz.

iri bir yaş tanesi yokluyor ağan suratını

baktığını görüyor yalnızca

küflü yaşamış gibi duyuyor hayatını

sanki hep atlayacakken, kollarından kıstırılmış gibi.

menekşeleri gücenik

açılmayan pencerenin hüsnü kuruntusu olmalı

telve çekiyor canı

koyu ..

gür saçlarının kahvesine dalıyor

suretine bakarken söylüyor o iki kelimeyi

sanrı sanıyor sonra

bilemiyor gerçek olduğunu

soyuyor; aklını, başından.

dört köşe tuvallere sarılıyor

boyuyor, tazeleniyor boyadıkça

saks mavisini buluyor sonra

derken iri kıyım gölgeleniyor tablo

geçmekteyken kendinden

çıkarıyor bir yığın harikuladelik

uykuya dalıyor, aylar sonra huzurla

kucağında resmini tutuyor, sevdiceğinin..

Mayıs/2014