Sarısabır

bir deli güvercin şarkılar dinliyor

tam şuramda

kırık kanatlarına anlatıyor insanlar da uçamaz

engellidir güzellik ve sevinç

sarışın gülüşünü kendine saklamış bir çocuk

hiç bulut yok

yanlızlık dünyasının göğünde

hiç yok gökkuşağı

camların arkasından çıkamıyor güneşin başlangıcı

dağın zirvesinde şaha kalkıyor bir doru tay

anamın yanık masal kokusu göğsümde

vakur hışırdıyor çınar

göğsüm ay tutulması, ah kalbim diz çökmelerde

melekler de metamorfoz geçirmiş kanatlarını kaybetmişler

kader bu ya onlarda mekanikleşmişler

korktum Tanrı da alışveriş merkezlerini gezer diye

yürüyen merdivenlerle bir aşağı bir yukarı

inip çıkmak zoruma gider

ben bir zamanlar ne güzel erik çalardım

seslenirdi ağaç, dallarıma kur çocukluğunun salıncağını

sustum

baktım tiksintiye

kapital büyüdükçe

anlatamadım bir şiiri katletmeden bunu ben

zoruma gitti

yaşanacak hiçbir yer yok

oysa ömür büyüklüğünde güneş

artık kimse görmüyor

çocukların salıncağı da yok

oyuncakları bile sırılsıklam ter içinde

gün ışığını öldürdük

oysa bütün arabaların sesi aynı

o sesler ki dört nala koşar felaket bir yaşanmazlığa

eskimeyen çocukluk anılarım gökyüzünde

kırık kanatlarım yerine süzülüyor şimdi

sevgilim, çık dışarı

gel şu yağmurda yürüyelim...