Sayıklamalı Şiirsin Dudağımda

-Ağıtlarla açan bir gülsün sen

Öfkemin tetiğini hoyratça çeken-

...

Şafak kırık, eskimiş kağnılar penceremde

Kanatlarıma, yaralı ve küskün aşk sığınmış

Üşüyor her gece sevdamın nasırlı avuçları

Çığlıklar dökülüyor yorgun şakaklarımdan

Ve göğsümde tapılası bir yürek çırpınıyor.

-Mayısa gebe meydanlar, kırlarda aşk

Saklasın kendini çiğnenmiş bozkırlar-

Gönlümün savakları dirençsiz istilalarda

Dağlar kendi kaynağını inkâr mitinginde

Umutlar eksiliyor gencecik yüreklerden

Kımıltıyla sokulurken şüphe gecelerine

Sürgün sızıların dudağında mimli işkence.

-Umudun ellerinden yedim sıcak ekmeğimi

Utangaç ağrıların kefeninde seni bekledim-

Sayıklamalı bir şiirsin her mevsim dudağımda

Silinmiş hatıralar biriktirdim sana, yanılsamalı

Örselenmiş mutluluklar dağıttım, aşka kanamalı

Yasaklandı sevda, umut kendi kabına saklandı

Unutuldu kavuşmalar, nisan başka baharın adıydı.

-Yumruk inince öfkeye, netleşir özlemin rengi

Gecenin karnı geniştir, dokundukça hüznün eli-

Sindirilmiş mutlulukların körpe sarılışında tutku

Kelebeğin rahmini arar avcılar, bölününce uyku

Hüzünleri yazar bir adam, içinde sevdalı coşku

Bastırılmış isyanların kentinde biriktirir yokluğu

Sorgulu ayrılığın ovalarına sererken aşkın çulunu.