Şeb-i Arus Oldu Şiirim

Hiç bir ayrıntı atlanmadan!

Ey can,gel yanıma bağdaş kur dinle

Ezber yaptım kuşluk vaktine

Dudaklarımdan çıkanlar hece hece

Ne desem boş anladım

Damağıma değen dilim gibi mahşer

Gözyaşlarım bir veda bilemedi

Anlatsam karşılar mı şu fani alem yükümü

Kucaklar mı göz dünya kıymetlimi

Ya öz kıymetini bilir mi?

Sen ve ben kıyamete kadar susarız

İçimizde lime lime olmuş

Nasıl bir yakarış

Hiç bir duygu kaçırılmadan!

Şimdi hatıralar kucaklanır haldaş.

Ahh hayat ağlayayım mı güleyim mi

Göreceksin yerini bilmeyenlere

Değerini öğretemezsin!

Sana dostum diyenler

Toparlayacak elbet yitik cümleleri

Aşkla vurulacak eller yürek çeperine

İçlerinde büyüyen her bir çağlayan

Bunu böylece bil istedim.

Diller aşka gelmeden vuslat gecesi

Yüreğimin her kuytusu birer kompozisyon

'Şimdi şiir misali

Sil baştan aceleceliği.. '

Belli ki ibadet edinmiş sana olan

Berrak ve özgür kalemimden damlayan

Hayat bu ya

Vedalaşırken haykıran

Yaşanmamış bir kelebeğin öpüşü

Sabır tekkesinde bir serçenin göz yaşı

Nefesi... Sesi... Özlemi

Gölgeme düşmüşüm

Özümde keskin bir yalnızlık...

Dörtnala koşan zaman...

Tüm isyankar duygular

Olmuş barınak ve sığınak

Ya şu ilahi gönüllü neferler!

Teslim olmuş semanın her bir rengine

Bulaşmış ellerime öpülmemiş mutluluk

Akıp giden gözyaşlar

Yanan güneşte şimdi birer kandiller

Süsler mi yanaklarımın pembeliğini

Mührünü zaten kalbime yazmışsın

Ruhumu adeta esir almışsın

Anlasana...

Hüzün bile yakışmıyor artık yüzüme

Bak ki Şeb-i Aruz oldu şiirim

Sana olan sevgimin miracında

Yüreğime iyi ki de nakşedildin

Kanatları kırılmış bir ikindi