Sen Bana Dünyalık Değilmişsin Yüreğim Seni Mahşerde Beklesin

sen bana dünyalık değilmişsin

yüreğim seni mahşerde beklesin

...

çekip şiirin kapısını

susturuyorum şair ağzımı

belki üşüyeceksin

şakakların kıvranacak yokluğumda

boylu boyuna bir efkar uzanıp başucuna

ıslatacak asılı kaldığım kirpiklerini

.beni düşüreceksin

sen de beni üşüteceksin...

parmak uçlarımı ayaz çarpacak

aşktan yana senli zaaflarım kalacak geriye

bilmem kaç ay kaç gün

nabzımın telaşına aldırmadan

içimi umutsuz nefesler saracak

ağlayacağım

her zamanki gibi hevesim hep kursağımda kalacak

bir yanım hep buruk

hep senden kalan ve kimsenin dolduramayacağı bir yokluk olacak

dibe vuracak umutlarım

sığınağım sızılarım olacak

aşka küskünlüğümü oynayacağım perdeler boyu

yitik kahramanlık öyküleri bana kalacak

efkardan başımı döndüren bir türkü dolanacak dilime

sen niyetine kokusuna daldığım güller s/olacak

o yaz akşamlarım gibi...

annem yine bana kızacak

boğazıma düğümlenen hıçkırıklarım için

için için çektiğim

iççekişlerim dolacak küf tutmuş odalarıma

avazım çıkmayacak bağırışlarıma

hiç oralı olmayacağım telaşlarıma

ardı arkası kesilmeyen istekler sunmayacağım babama

kısacası senden sonra hiçbir şeyim olmayacak

ve hiçbir aşk uğramayacak

ömürün kırağı düşmüş yamaçlarına

(bırakın bu dizelere şiir demeyi / her biri içime düşen yangın alevi...!)