Sen Şiirlerimdeki Ebemkuşağısın...

Gidengelmez dağlarının hışırtısı okşuyor

göğsümün umarsız koyaklarını

Aşk ve yalnızlığın sürgünleri sarıyor

üşümüşlüğümün kirli yorganını

Donuk gözlerimin umutsuz cemrelerinde

geceler gölgeme soyunuyor

Yalnızlığın mavi gölgesi şiirce yanıyor

öpüşlerinin kavı ellerimde ıslanıyor...

Sen unutulmamaya atılan imzam

gönlümdeki çentiğimsin benim

Damarımdaki örgütsel bildiri

kendimle küs hallerimsin

Bekleyişlerin güvertesinde sen

ufuklara siper ettiğim elim gibisin

Ah yar...

Ölümsüz gökkuşakları biriktirdim sana

Astım dönenceli iklimlerin alaca şafaklarına

Yağmurdan sonraki ıslaklığımdın oysa

ömrümün hicranına yağan çiy gibiydin...

Ruhumun mealinde anlam,

içremdeki yoksul aşksın

Sen sevdanın zirvelerindeki

asil ve kanayan kanadımsın

Kopmuş bekleyiş düğmem,

aşk şarabımdaki porsun

Şifa olmazsan yarama,

dilimdeki aciz narasın

Gönlümde tiz bir ıslık,

şiir sokuluyor tenime

Yüreğimde sevda gülü,

adın düşerken repliğe

Şakağımdaki yalnızlıksın

İşveli karanlığın işgalindeyim

Vur özlemine yar,

karala sevişmesiz günlerimizi

kanayan bedeninin devinimiyle

Bilesin ki yar

Sen şiirlerimdeki ebemkuşağısın...