Sen Şimdi Git

otopsime en çok adın yakışır diye

bin bir çeşit ölümler tasavvur ettim, düşündüm;

düşlediklerim uçurumlardan ibaretmiş, düşünce anladım;

ölü doğmuş bir aşka annelik benimkisi, bunca zaman

hem de tek başıma.

üvey bir yabancıyım artık ben sana, anladım

terk edeli sen ellerimdeki şehirleri

parmaklar aralarıma sıkışmış sıcacık gecekondu evleri

ve alnımın terasını bir gece vakti, çırılçıplak.

öpmeden.

anladım;

henüz bitirilmemiş bir şiirdim ben sana, üstelik şairi intihar etmiş

korsan kitaplar pazarının en arka sokaklarında, beklemekten

yüzünü asmış.

aşk işte.

öyle çok öptüm ki hayalini,

öyle çok anlattım ki dudaklarıma seni hayal etmeyi,

öyle çok hayal ettim ki seni, sen yıkılma diye

ben yıkıldım hep.

sen dik dur

ve sen şimdi kalk git, bu aşka ödeyecek yeterince yalnızlığım var

sen şimdi yürü git, kalacak ve kanayacak bir kalbim var

sen şimdi

hiç mi hiç gelme, bir de üstüne

bunu aklının ucuna bile getirme, üstüne üstlük

çabucak unut, unuttur kendine beni

"sevmedim" de, sevme...

**

otopsime en çok adın yakışır diye

hiçbir ismi koymayacağım "seni seviyorum"un önüne,

sen şimdi git,

git sadece.

dilinin ucuna gelip de hatırlamadığın bir şey olursa;

bil ki o benim adım.

"unuttum" de, unuttur kendine

ve unutmaya devam et, sessizce...