Sen Susunca Dilime Bilmediğim Sözcükler Üşüşür

Gözlerimde kızıl efkâr

Dilimdeki ağıttır yâr!

Y/akındır ruhuma ayrılığın çınlayan sesi

Bilmezsin bu kaçıncı ölüm nöbeti

Vur şimdi yüzüne sabahımın

Toynaklarına duraklar sinmiş yolculuğumu

Bakma sen bana

sızılarıma

Kulak ardı olsun sana meftûn şiirler!

Ben sen diye geberen sözcüklere s/atmışken kendimi!

Ellerimde su-i zan

Alnımdaki gıyabi sevdan!

Körpe direnişlerim düşer

Leş kokulu ayrılığın sokaklarına

Son sözüm dökülür avuçlarıma

'-ulan sevda fitnesi zaman!

Dar ettiğin mekânlarda vurulmaktayım!'

Haykırışıyla...

Bakma sen telaşlarıma

yaralarıma

Üstün körü karalanmış satırlarıma

Tepeden tırnağa aşktan geçmişken!

Saçlarımda sam rüzgârı

Koynumdaki sırattır yâr!

Dilim sürçtü o baharda

Yolculuğum son nabzını atar

Koymaz kimselere susan sedalar

El ayak çekilirken şiirden,

Kan kusuşum mahşeri bekler

Bitmez bu buhranlar

bu avuntu rüyalar

Hele temmuzlar

Ahumun zârına kulak tıka yâr

Bende de Mecnun'dan kalma aşıklık istidadı var!

22 Aralık (sessizlikte)

(Bu gün başka olacak bir iki kelime/kadirdir herşeyime!)