Seni Severken Meğer Kendimle G/üzmüşüm

Mülteciydim gözlerine

en müşteki halerimle

sen yoktun bu şehirde

yağmalandı sokaklarım

sen yoktun aç kaldım

ve susadım

Celse celse çoğaldı yalnızlıklarım

bir karara varmadı gitti beratım!

hep yokluğuna yargılandım

direnişe az kaldım iklim bakışlım!

yetemedim kendime

yetemedim işte

azaldım...

Düşler çaldım öksüz çocukların gözlerinden

benim için ağla sevdiğim

çocuk düşlerine bile tutunamadım...

Şakaklarıma sen bastım

efkarlandım...

sana ya/saklandım

kurallara kulak asmadım

hep ulu orta kaldım...

Sesinle dünyalar saklardım avuçlarımda...

bak şimdi daraldım

kendimde senden başka birşeye yer bulamadım!

ve sen yoktun

kendime yabancı kaldım...

Yangınlar yaktım avuçlarımda...

yağmurlandım gün batımı kaygılarımla

göğsümü çatlattı ah'larım

hayıflandım...

Benim için ağla sevdiğim

sana olan sevdamı ben bile ayıpladım

hatta sevdama inanmadım...

yıkıldı inançlarım

hırpalandım...

Çok sevseydim

daha çok sevseydim

sen kuyuda kalır mıydın?

Benim için ağla sevdiğim!

en sevgilisini kuyusundan kurtaramayan

..........................bîçareyim!

Bu yüzden yokluğundan arta kalanlarımda

nazlı hülyalarımla inatlaştım

umutlarıma sataştım

çok acısa da canım,

sana çivilense de parmak uçlarım

kendimi zehir zemberek bir dünyada

YOKLUĞUNLA BAŞ BAŞA BIRAKTIM!

(ben en çok seni severdim / sen,ben neyi sevdiysem onu kötüledin / yetmedi kendine yolum karanlık dedim ! sesine söz ettin--sustum / yüzüne söz ettin--sustum /yoluna dediğine kanımı kustum!

7 şubat:karanlıktır yolum

8 şubat/9 şubat