Sensizliğin Uzun Sessizliği

Düşlerimde satır satır
Tutuşan cümlelerim
Susuzluğum sen olunca
Anlatamadıklarım var
Söyleyemediklerim
Sensizlikte bir eylem içinde gidişin
Öyle yaktı ki canımı
Kelimeler yine
Boğazımda düğüm düğüm

Dilimde bir cümle
Her cümleme
Sensizliğin hüznü çöker
Kelimeler titrer
Bakışlarım boşlukta kalır
Derinlere ta derinlere
Dalıp dalıp giderken

Dilim konuşsa
Senli düşünüşlerimin
Ṣiirlerine yeniden cemreler düşer
Mevsimlerim değişir
Aşkın coğrafyasını seller basar
Sensizliği düşündükçe
Yüreğimin kırık çerçevelerinden
Gözyaşım damlar

Ah… içimdeki varlığın büyüdükçe
Anlar sen olur
Adını anmadan bile
Seni çağırır kalbim
Gün gelir
Susar dilimdeki şarkılar
Notalar küser zamana
Sessizlik çöker
Sesimin en kalabalık yerine

Öyle uzun ki sessizlik
Bir ömür gibi uzar geceler
Adını koyamadığım bu boşlukta
Kendimi eksilte eksilte
Seni tamamlarım

Öyle gittin işte
Arkana bakmadan
Ben kaldım
Yarım bir cümleyle
Tam bir susuş
Ve hiç bitmeyen “gittin” yankısıyla

Ve şimdi
Adını anmadığım her an
Biraz daha sen oluyorum
Zaman geçmiyor
Ìçimde durup durup
Senin gidişini çoğaltıyor

sevay