Sesinle Bilmem Kaçıncı Mutluluğum

Uzun bir zamandan sonra

Sesinle şenlendi gün görmemiş sözcüklerim

ve sesinle şereflendi

zamana sığınmış o toy saniyelerim

Anladım

yalnızlık kadarmış herşey

herşey sana varmakmış en nihayetinde...

Adamakıllı bir hasretin ardından

ağrılarıma sesini sürerken iyileştim

güne döndü nefesim

sesinde susarak seni sevdim

kırkikindilerimi yine sesinde terkettim

bir haziran güneşi oturdu ayazlarıma

sesinle gün(e)eşlendim

...

Diyorum ki,

bilseydin mucizem olduğunu

bozar mıydın efsunumu?

Susar mıydın mevsimler boyu

ben eylülden hüzünler çalarken

yollarımı yokluğuna açarken

canımı bu köhne karanlıklarda acıtırken

susar mıydın?

Susar mıydın sevgili?

Belki saçma

belki budalaca

belki de çocukça

ama zannımca

susmakta çok yakıştı gözlerinin semalarına

.

Muhabbetine olan ihtiyacımda

susmayı da yakıştırdım sana

gidişinden arta kalanları alarak avuçlarıma.

Şimdi bütün sesler

eşlik ettiğin o şelale akışında

belki de hep öyle kalacaksın aklımda

her bayram akşamında

başucumda...

(sessizlik kendine düşmandır / ve konuşurken susmak kendi sesinde boğulmaktır !)

31 ağustos