Sessiz Sessiz Ağlıyordu

İçi içine sığmıyordu

Hep koşmak istiyordu

Ve durmadan koşuyordu

Kimse ona yetişemiyordu

Herkesi geçiyordu

Boş şişeleri tekmeliyordu

Top sektiriyordu

En uzağa o sıçrıyordu

En dik duvarlara tırmanıyordu

Bir insan hiç yorulmaz mı

O yorulmuyordu

Birden gerçek kapıyı çalıyordu

Ani bir uyanışa uyanıyordu

Sessiz sessiz ağlıyordu

Çünkü...

Çünkü ayaklarını bulamıyordu

Onları kaybedeli çok olmuştu

Biliyordu...