Sessizlik İsteyen Bulvar Ağacı

gece öksürdü kulağımın arkasında

anadolu katarı yorgun sesli

ağaç dalları kar taşımaktan mecalsiz

yıldızların eyvallahı yok hüznüme

ağlayarak uyandırmak istiyorum

saçlarının yüzüne dolanışını

sen uyusan da olur

yüzüne değen saçların oyalar nefesimi

bana inanma diye uğraştım

bir aşk boyu aldattığın için kendini

bana güvenme diye didindim çiyli gözlerimle

felsefeli bir ovaydı sanki karşımdaki

yeşil bir yamacın ortasında yalnız

karlar dolaşırdı çepeçevre

inatçı mutsuzluğuna dost kayalıklarında

kendini mutlu sanmak gururuydu mutsuzluğunun

seni değil ama gururunu bırakacağım birgün

mutlaka sabaha karşılı bir saksı çiçeğine bakarken

ormanlarını susuşunla korkuttun sılasız

benim sılam sendin senin sılan tüm evren

ne sen evrendesin ne ben sende

sadece yalnızlık ikimizde

büyümeyi sevmiyordum sen de sevmiyordun

ama ben söylüyordum da sen içine cömert

bakışların en sevdiğim kitabın sayfalarıydı

gözlerini kapadağın an biterdi roman

tüm bilerek gecikmeler yiterdi yaşamdan

ya da yana kaydırırdın bakışlarını

ölüme ayak direme şeklimi

öpüşlerimle düzlemek isterdim

sen hayatımın

ışıklı ve buzlu bir pencereden bulvara bakışıydın

nerden gelip nerden gittiğini düşünmeyen

bir bulvar ağacının safça yapraklarını dökmesiydin

sessizlik isteyen bir bulvar ağacı...