Sevdanın Yorgun Kefeni

Her kar yağışında berfinler toplar yüreğim

Kışlar hüzünlü bir şarkı gibi

Ömrümün baharlarını bitiriyor

II.

Senin varlığın ısıtır ruhumu

Özlemler gönlümde mahşer tanığı

Öyle bir çığdır ki

İçinden dökülenlerin küreklerini çekerek

Hasret sancısının kölesi olur

III.

Hayat kırıntılarımızı kuşlar gagalarıyla

Dökerler kırlanan saçlarımıza

Anlımızda derinleşen yorgun çizgiler

Derin iç çekişlere vurur

IV.

Bazen, rengarenk bir gök ararız

İç sesimizin tiz yalnızlığına tutunarak

Sevda yükümüz ağır gelir bedenimize

V

Karlanan kan kırmızı coğrafyada

Eskimiş tarihleri emzirtiriz yüreğimize

Suskumuz olur dalarız uzaklara

Yaman bir acı böler hasretliğimizi

Yangın olur seni düşünüş

İç çekişleriyle sevdanın ellerini bağlarız

VI.

Zılgıt esintilerle övünen rüzgarlar

Öfkeyle çarptıkça yüreğime

Derin sorgular gıcırdatır ruhumu

Güneşsiz günlerin musallasında

Fatihasız ayrılıklar toprağını atarken

Sevdanın yorgun kefeni

Mezarlara ruhsuz bedenimi taşır..