Sevdiğime Üzülmüyorum

sevdiğime üzülmüyorum

üzüntüm

sensiz olan

her anımın umut gibi

çarmıha çakılmış olması

geceler de

niyaz

gündüzlere piyaz

görüntü aldatmasın

gülüşlerim de ki

hicaz

sanki gönlüme düşen

onca acı onca sızı

az...

sevdiğime üzülmüyorum

üzüntüm

var olan şeyden

mağdur

olmam

bakarken karşıdan

uzaktan uzaktan

hasretlik dikerken özlemlere

sessizlikte ki feryatlarım bir düzine

deste deste göz yaşlarım da

oluştururlarken sensizlikte

koskocaman

bir

malikane...

sevdiğime üzülmüyorum

üzüntüm

gözlerimin açık gitmesi

kalırlarken yarı

yollarda

sürünmelirinin yok başka

bir izahı

dertme çatma olan

hayaller

de,

tutturmuşum bir sen

bi de

yokluklar vadisin de ki ben

yalana çalım atma olur

mu

ki hiç

bal gibi oluyor işte

ışık sanıp gölgeye uzandıkça...

sevdiğime üzülmüyorum

üzüntüm

geçen zamanın peşinden

koşmak

sıla vuslata kurban olurken

gurbet gurbetliğini

bilemedi

bir

türlü

sevmek sanki iki misli

hissediliyor

duygular

mesafelere yem olurlarken

ben

benlikten

çoktan gitmiş

sormazlar

mı

ki

insana

sen nerelerdesin

sen sanma

ki

kaybolmak

marifetin en üst zirvesi...

(Berlin,04.08.2016)