Sevgi Ülkesinin İrticacı Hisleri

ömrüm, hep bir ayrılık rengi

camı kırık bir pencere farzındayım,

duruyor alnımın limanında gel-gitler

ve kalbimin atmosferi, parçalı unutlu

ha ıslandı ıslanacak gibi tedarikli, gözlerimin

coğrafyana hasret, kasvet bulutu.

yolları adımlarla doldurmak, artık neye yarar

geride

bir durak payı bile dönüş bırakmamışsan yar,

neye yarar, çiçeklenmişse

yokluğunun tabiatında

bize vaadedilen, geç kalınmış bahar.

ömrüm, hep bir hoşçakal şarkısı

soğumuş bir çay bardağı kıvamındayım,

vuruyor ayrılık dudaklarımın kıyısına

ve ses tellerimin repertuvarı, her kelamda detone

ha sustu susacak gibi endişeli çalıyor, kalbimin

orkestrası, her yeni günde.

aklımın mazisinden gün yüzüne çıkarılan fotoğraflar, artık neye yarar

geride

bir merhabalık umut bırakmamışsan yar,

neye yarar, sensizliği devreden

sabahlar ve akşamlar.

ömrüm, hep bir hoşçakal ülkesi

gerçeğe bir ütopya uzaklığındayım,

taarruz ediyor ümitsizlik yüreğimin sınırlarına

ha düştü düşecek gibi duruyor, son karakol...

yeni sevgili, demem o ki

köprücük kemiğinden geçer, mutluluğa giden yol

sensiz hayatın en düz ovaları bile, ayaklarıma şarampol.