Sevgilinin Çelmesinde Düşerse Şiir

Ben sana 'dost' dedim

sen aşk istedin

o yolda 'dur'dedim

sen durulmaz su bildin!

Olmaz!

Artık kırkikindi yağmurlarım durmaz

bu yaman çağlarıma dostluk nokta koymaz...

Sus şimdi kaybolsun bütün şiirler

bütün yeminlerim bozulsun

adına mavilik dediğim ne varsa

hepsinde bu keder can bulsun

yaksın canımı bir daha

sana sakladığım mor menekşe düşler.

Kaybetme heveslisi yenik bir yüreksin sen

kazancın olmasın bir daha benden yana

ben sana vefadan bakarken bile

sen bivefa hevesinle

aşkı arama!

Arama,aramakla bulunmazdır aşk

ve sakın kimselere aşkla yaklaşma

sen sevmeyi iki gülüş

bir öpücük bildikten sonra

sakın kimseleri sevmeye kalkışma!

Yolunda yürürken çelmelerine takıldım sesinin

ve her seferinde düştüm

kanıyor yüreğim

acımak ne demek

bin defa sende tecrübelendim

tükendim bir takvimin isminde

severken ve daha yirmiyedisinde

ve daha ilk keresinde...

Olmaz be can!

Bu gidiş menzile varmaz

-ki menzil bildiğimiz sevdaysa eğer

sevda öyle aramakla bulunmaz!

Bir kere kan kızılı bir özlem yanmalı yürekte

sonra dudakların bir volkan gibi

haykırmalı her sözü bir isimle

tutunmalı gecen bir zifirin eşiğine

bir beden için herşeyinden vazgeçmeli kimliğin bile

ayrılığın ağır yükleri yığılmalı omuzlarına

gülüşlerin bile kilit olmalı suskunluğuna

varlığına,yokluğuna

katığına sinmeli sevda!

Ben sana 'dur'dedim

sen sevmeyi böyle mi öğrendin?

(sabahlara umut yakışırdı eskiden / şimdi sabahlar kederi devrediyor geceden)