Siccîl ve Siccîn

Lehçesiz sözlerim, duruyor zaman

Mevsim normallerinin ortasında

Sıkıştırılmış sabrın içinden suskun

Gidiyor kadınlar

Uzun mesafe esmer ifadesiz

İri kemikli ellerinde zikir

Kurumuş dudaklarında dua

Oğullardan uzak eril seslere hasret

Bütün yanlışları düzeltir gibi

Öfkeyi yutup

İri siyah gözleriyle donuk

İlmek ilmek dokunmuş içindeki fırtına

Göğüs kafesinde Ya Hay düğüm

Dalan gözlerle belki çocuktular

Kopup gelen çığlık her veda

En kıyısız acılarını içine alır

Nefesini savura savura geçer dokunmadan bize

Serinlemez hiçbir rüzgar

Dağların dingin ve onların oyuk ve gizli

Sakince dokunup taşları alnına dayasın

Sonra upuzun bir sessizlik çöl uykuya dalar

Gece kıvrılarak gider

Kadim acılar sıyrılır zaman

Henüz doğmamış gelecekler var

Bitmemiş savaşlar

İmgeler görüyoruz

Doğru zaman doğru yer

Bir avuç su bir dünya çöl ve sahra

Kan

Dediler ki

Atlar hazır deniz orada haydi

Kuşlar geldi kocaman kanatlı

Sevindik çol çocuk koştuk avluya

Bin ton sessizlik önce ağır ağır indi üstümüze

Bir siccîn bir duman

Sonra ne kollarımız kaldı ne çocuklarımız

.