Şiir Göz(e)lerinde Aşkla Yıkadın Beni

Susadıkça öptüm, kirpiğinin denizini

susadıkça,

sımsıkı tuttum sağ avcumun içini

ve gözlerimi devirip uzaklarına,

bir başıma özledim seni...

Ben susadıkça,

sözcüklerin çınladı kulaklarımda

yüzünü aradım,

ruhumun çatlak aynalarında

hasretime seni ekleyip,

kendimi bekledim boşluklarımda

_hiç kimse oldum kendime!

h/içlendim sonra

senden gayrı sevemediklerime

sensizlikte k/özledim

gözlerinin şafak mavisi dalışlarını.

Sana dair aşklar buldukça güzelliklerde

en çok ben çirkinleştim kendime...

Oysa beni şiir gözlerinde aşkla yıkamıştın

aşk gibi kalacaktım!

Tükendiklerimiz de olsa,soluğunda yıllanacaktım.

Sen bana aşk gibi,

adam gibi

anam

babam

gibi bakmıştın

aşkla yıkamıştın aşksız günlerimi

.

Bak yine kirlendim

yalnızlık içinde üstüm,başım,ellerim

oyunbozan vakitler yüzünden

bu şımarık sesler yüzünden

gündüzden

geceden

kutu kutu penseden

öyle ki;

yıllar önce saçlarımdan çözdüğüm kırmızı kurdelâdan

Sofi'nin Dünyası'ndan,

Atilla İlhan'ın Yağmur Kaçağı'ndan

ve bir şiir encamından

geriye bir ben kaldım!

Oysa sen beni aşkla yıkamıştın

aşk gibi kalacaktım

kalabalıklaşacaktım...

Yüzün kirpiğime darıldığından beri

damla damla yalnızlaştım...

biliyorum İklim Bakışlım

ben aşkı acemiliklerimde harcadım!

(sana benzeyen de oldu benzemeyen de / ama hiçkimseyi koyamadım yerine

)

16 mayıs