Şiir Y/araları /Son Nöbet

H/ayın gecede tutulan son nöbetiydi bu !

Ve aşk gözlerin kadar masumdu...

Ben aslında sana huzuru getirecektim

Vakit gece olmasaydı eğer,

Gözlerinde bir şiirin ezberine düşecektim !

Ama vakit geceydi

Ve sen çoktan kapatmıştın gözlerini

O an bana seni izlemek düşerdi

Ben de üstüme düşeni yaptım

Sana baktım...

Varlık ve yokluk arasında bir sessizlik giyinmişti gözlerin

Dokunsam parmak uçlarına ellerimden kayıp gidecektin

Dudaklarında soluksuz bir nefes tüketirsen

Sana kilitlenmiş soluğumu sen nereden bilecektin !

Saat zamanı bölüyordu yine

Durmadan sana çalıyor ve senden geçiyordu durmadan

Gözkapakların aralandığında

Aceleyle bir lokma uyku çalıyordum zamandan

Ve seyrine devir teslim oluyordum ardından...

__ah yüzün...

Hüznümün mavi hülyası

Şiirleri katledilmiş şairliğimin en güzide mısrası

Öpsem günahım !

Uzak dursam bin asırlık hasretle yanışım olacaktın

Uzak durdum !

Çünkü vakit geceydi

Çünkü yüzün bir günaha yazılmayacak kadar yüceydi !

Uzak durdum !

Artık hasrettir yerim yurdum...

Adını kaç bin defa fısıldadıysam boş duvarlara

O kadar kendimi buldum yankılarında

Çünkü sen bütün seslere kulak tıkamıştın

Biliyordum beni de duymayacaktın !

__ya ellerin...

Avuçlarımın ayazlarına bahar müjdesi

Düşlerimde vuslatın o körpe sesi

Gurbetlerimin hüzün bestesi

Tutsam sılam

Bıraksam katliam !

Tutmadım !

Sen uyandın

Günün aydın

Şimdi bende her vakit gece

Ama gözlerim kör pencere

Ne yüzün düşüyor bakışlarıma

Ne ellerin dokunuyor karakışlarıma...

Ara sıra şairliğim de tutmasa

Kim yoldaş olur

Bu başı bozuk sızılarıma ?

(7.gün)

04:15