Şiire Sığmadım Mektuplardayım - 1

dedim hüsn-ü cemaline mislin bulunmaz

cevrine meyleden aşık yorulmaz

bu can eşiğinden asla ayrılmaz

dedin 'ey Züleyha !

tuzak benim

uzak benim

_(beni varlığına yakın etmedim)

şimdi iki yabancıyı oynuyoruz

kapanmış bir perdede

sen,

'nasılsın' diyorsun

ben hep iyi oluyorum...

_(hiç iyi değilim)

ben sana soruyorum

sen de hep

'bildiğin gibi' diyorsun

_(hiç bilmiyorum)

mesela saçların uzadı mı

gözlerinde hala yangın yeri bakışlar var mı

yine her akşam şiir okuyor musun

çayın altını kapatmayı unutup,

radyoda çalan türkülere içleniyor musun?

(hiç bilmiyorum ve hiç iyi değilim!)

çok zamandır göstermelik gülüşlerin evsahibi

dinmeyen bir sızının kimliğiyim

kendimin kaçağı oluyorum durmadan

ağlasam mı ağlamasam mı

onu bile bilmiyorum !

sonra yüklenip efkarımı

saatlerce ayışığını seyrediyorum

gün doğmayı bilmiyor

sancı tiryakisi vakitler...

sesini çok özlüyorum

işte o vakit

ağlasam iyi olacak diyorum

ve bir sigara tutuşturup

ıslak parmaklarıma

iççekişlerimi gecenin bağrına üflüyorum

ümitsizim kısacası

öylesine yaşıyorum hayatı

her davete bir bahane buluyor

her başlangıca bir son çiziyorum

canım yansa da

ben kendimi bir tek senin gözlerinde seviyorum...

(ve.../bu...bir ömrün üstü kapalı seslerinde tükenmektir / daraldıkça vakitler tüneyip bir volkan ağzına ateşi var gücüyle üflemektir!

)

duvar