Şiirin Bel Kıvrımı/Eyvallah

İçime işleyecek yağmurlar yağdıramayacak kadar beceriksizken gökyüzü,

Sizin;

Kemiklerimi sızlatacak ne sözünüz ne gücünüz var...

Ben;

Yakılası cümlelerimle

Meydan okuyorum cümlenize...

Eyvallah!

I.

Eylülün gölgesi usulca geliyor ardımdan...

Düşürüyorum çelme taktığım cellâdı,

Ölüm ayağımdan ellerime yürüyor...

Ellerim;

Fikrinin darağacı...

Yüzüm;

Yüzünün en kötü yansıması...

Sorsam fikre ziyan akşamlarda,

Aldırmadan elimde tuttuğum yaşama

Zulanda bana göre bir ölüm var mı?

II.

Fısıltılı yaz akşamlarında

Çalan melodikanın hüzünlü siluetine işliyordum yaldızlı düşlerimi.

Herhangi bir sokağın

Herhangi bir köşe başından çıkacağını biliyordum ama,

Yine de amansız oldu yüzünün yüzüme değişi...

Değişmeyen tebessümlerin sıkkın ayaküstü sohbetinde

Sorsan bana

Bir ömür,

Anlasan beni

Umutsuz bir aşk gizliydi suskusuna sığındığım kelimelerimde...

İstiflenmiş hatıraların arasından çıkarıp tozlarını üfledim gözlerinin.

Suretimi hapseden aynanın parlaklığına bakarcasına

Şimdi küçük bir gölge arıyorum gözlerinin haresinde...

Nafile.

III.

Kesif bir aşk kokusu dolanıyor şehirde.

Yağmura ağır aksak adımlarla yürüyen bulutlar gibi,

Gözlerimi gözlerinin cenderesine sıkıştırıyorum,

Ve

Yüzünü ikiye bölüyorum

Bana yazdığın hikâyenin.

Birleştirecek kudret varsa kelimelerinde

Ya da yeniden yazabilecek kadar dinçse zihnin

Ol diyen kudretin haşmetinin altında ezilerek

Fısıltıyla karışık ben emrediyorum,

Yaz,

Yaz kesip attığım yerden hikâyemin kalanını.

IV.

Küflü bir gecenin karanlıktan bozma vakitlerini biriktiriyorum

Uykuyu es geçtiğim şu günlerde.

Yazın kendine has uyuşukluğuna sövüyorum ağzım dolu dolu

Bir esintiye hasret hanelerin pencerelerinden

Fırtınalar salıyorum sahipsiz,

Yerle bir olsun cümle âlem...

Hiç bir şey gözümde değil.

Aylardan ağustos

Günlerden Çarşamba

Diye saçma bir not düşüyorum başımın sıkıştığı yerde dizelerime,

Üşüyen bir sokak çocuğu arıyorum

Ki aramak nafile,

Yangına söz vermiş rüzgârların alametine aldırmadan

Ben üşüyorum

Anladım ki benim ruhum ucube.

3-5 eski gömleğe takaslayabileceğimiz

İlk sahibinden az kullanılmış bir intihar satıyordu mahallenin eskicisi,

Ben şarabın esrik deminde boğulacak hülyalar teklif ettim,

Kabul ettiremedim.

Oysa bilsen

İçinden sinsice akan

Boz bulanık bir nehirdim...

V.

Mutsuz hayatların doğurduğu umutsuzluklardık aslında...

Sureti silik akşamüstlerinde,

Kederlenmek için gün batımını izlemek yeterdi

Şarabın buruk tadıyla esrimiş zihinlerimize.

Yanardık,

Yangınların nefes aldığı anlarda anardık geçmişimizi.

Kuytu köşede becerilmiş düşlerin kanamalarında aradık benliğimizi,

Dokunmaya hasret yaşardık.

Sen elin bile titremeden

Koynuma soktun ya acıları

Irzıma geçeceğini bile bile...

Ben zihnime mıhlanan tekil ağlama nöbetine sığınıyorum

İstemsizce.

Müjdeler olsun hissizleşen yüreğine;

Hayatımı hayatından siliyorum

Eyvallah

Yaşadığımız dilsiz gecelere...

Eylül'2010 Aydın...