Şiirin Nefesinde Yeminler

Hay Allah,ne bu ya!

Siyahı ezberlediğim anda

Öptürmez mürekkep böyle delice yazdırır,

Yoksa aklımın ucuna bir devinim mi asıyorum?

Bilirim uçurumun dibi;

Çizilir içimdeki buruk 'küstüm otlarına'

Bıraksam şaire dudaklarım büzülür

Garip öfkemin dizleri bükülür

Bu olsa olsa nimet-i vuslatın.

Ki akıl yürütse de beyin

Bir suçluluk dokunur delice

Sonradan dağılır yeminle kızıl

Öptürmez kanatlarımı Eylül'e!

Nedir bu ezbere kendine çeken?

Alazlanmış ruhumda kaç hazan

İçinde cehaleti,çiğliği ve bazende,

Bayağılığa yaklaştıran.

Sus ne olur sus!

Bu bir 'gönül ateşi '

Bazen kelebek olur uçar

Uzanır sorumsuzca yüreğimin bütününe

Bazen de sınır tanımaz

Sızar usulca gözlerime

İçine düşmekten ürperirim.

Ah işte düştü yine gözyaşı soğuk taşlara

Bitirememiş ki sarılıp 'düş baz' sayıklamalara...

Yeni başlangıçlar;

Ne tamamen odur

Ne de budur tedirginliği derken,

Ah yeminleri hatırlıyorum da!

Zordur şiirin nefesinde ezberlenmek,

Yeminlerle huzurun tenhalığına yakalanmak.

Aşklar pazarında

Yine maviye karışırım!