Şivekar Ölüm

Olduğum ve olacağım her şey için

Yok oluşun eşiği miydi

Ansızın her şeyi inceltip

Kırılgan bir hal aldıran

Daha ne kadar kaygılanıp

Dem vuracak

Kötü bir geceye bölünecek

Karanlıkla fısıldaşırken

Hatta oynaşırken diz çöktürecek

Soğuk mermere öylece yatıracak

Edemiyorum işte düşüncelerimi kontrol

Onlarda dağılmışlar

Karanlık hücremde aydınlanamıyorum

Onun görüntüsü

Yanıma yaklaşırken o ıstırabı

Verdikleri morfin damarlarıma akarken

Başlamıştım çoktan acıyla uyuşmaya

Soluk soluğa geçen bir kaç hafta

Belli belirsiz bir ilgi

Kurtulacak derken

İkimizi de kandırmıştı oysa

Duydum sanki

Alçak ve genzinden gelen bir hırlama...

''Anevrizma''

Anlam ifade eden tek kelime bu muydu?

Cansız ,taşlaşmış yüzünde

Gözlerim gözlerinde

Ne korkunç bir şoktu bu

Nahoş sarı renginde boğulur gibiydi

Bütün bunları hatırlarken

Öldüğümü kaç kez hayal etmişim

Tuhaf bir ürpertinin ensemden yukarı tırmandığını

Ruhumu mor renkli boyayla boyadığını

Saçlarıma tahammülsüz döküldüğünü

Off offf

Yaşamadan bilemezsiniz...

Yüreğim hep çırılçıplak soyunacak geceye

O anın seansını tekrar tekrar yaşatacak

Ta ki

Tik takların ömrümü eksiltirken

Her saat başının yeni bir dehşet vadettiği

O son geceye...

Ey sevgili unuttum sanma

Dünya derin karanlık bir uçurum

Ölüme dört bir yanından ağını atan.

İlknur Yıldırım 31 Mart 2017