Siyah Saydam Sarı Yalnız

Bir kelimelik ömrü kalmıştı şiirin

Tükenmeye yakın aşklara karşın

Kurşunlar savuran dudakları görmüştüm

Gökyüzünü arşınlayan gözlerde karamsar

Bir sabah vakti zeytin olmuştum

İri, siyah ve acı...

Henüz kokusu tadılmamış bir sabah tütsüsünde

Dudaklarına konmuştum

Kuşlardan af diliyorum, kanat hırsızıyım...

Maviye başka bir isim vermiş olsam

Mutlaka sonbahar olurdu tutkusu ufkun

Çıplak bir ağaca dokunsam utanırdı

Ya da ellerimi uzatsam yağmura, kıskanırdı

Bütün damlaları küserdi, söz dinlemez denizin

Yeryüzüne yüzükoyun uzanmış gözlerde karamsar

Bir gece vakti ekmek olmuştum

Küçük, sarı ve acı...

Henüz görüntüsü belirmemiş bir gece örtüsünde

Dudaklarına düşmüştüm

Yağmurdan af diliyorum, damla hırsızıyım...

Öyle özlem ki gözleri kısık bir haykırıştı zaman

Öyle bir an ki anlatamazsın ruhuna dokunan sesleri

Çığlığın çığlıkla öpüştüğü vakitlerin birinde

Yarı baygın bir baykuş gözüydü geceyi emen

Bir ayağı kırık sandalyede oturan gölgeydi...

Bir ayağına ışık serpen pencerenin dibinde karamsar

Bir ikindi vakti seni bulmuştum

İnce, saydam ve acı...

Henüz bedeni yaratılmamış bir ikindi öyküsünde

Bedenimi sunmuştum

Ruhumdan af diliyorum, yaşamak hırsızıyım

Yağmurun ruhu olmaz diyordu toprak kokusu

Bir içimlik geceydi bir içimlik sabah bir içimlik ikindi

Söylendikçe kolları uzayan bir şarkının ellerinden tutarak

Dilimi uçurmuştum bir nefes bültenine

Öfkeyi ve korkuyu düşünmek alenice

Ya da tutkuyu ve rahatlığı düşünmek delice

Yaşanmamış bir sevginin beklentisi içinde doludizgin

Bir ölüm vakti hayat olmuştum

Uzun, yalnız ve acı...

Henüz yaşamayı öğrenememiş bir akıl ölçeğinde

Hayatımı sana sunmuştum

Kendimden af diliyorum, yaşatmak hırsızıyım...