Son Bir Eyvallah

aşk

ütü tutmayan

ateşten bir gömlekti ellerinde

sen farkında değildin

senin dünyan da

her şeyin bir doğru sonucu vardı

ve o doğru ancak

senin dokunuşunla son şeklini alabilirdi

oysa

kurgusuz ve biçimsiz de yaşanabilirdi

anlık ve mistik heyecanlar

tütsü de kokardı belki

yanlış gidenlerin suçlusu hep ben olmasaydım

beni ben yapan senin ise eğri saydıklarının izlerini

her gün biraz daha yok etmen

az gelmiş olacaktı ki

başucuma astığın yeni yeni elbiselere açılıyordu gözlerim

üstelik bu yenilere ne ruhum alışabiliyordu

ne de kendine buruşuk bir kağıt bulabilen şiirlerim

alışamasam da

son şekliyle önüme sunulan bu yaşama

gözlerinin karasına uzak kalma korkusu

bir şekilde öğretiyordu

yeniden ve yeniden nefes almayı

ruhum yürüyüşüme hep kafa tutacaktı belki

belki de birbirini sahiplenecekti

içime hapsettiğim eğrilerimle

üzerime oturduğunu düşündüğün yeni çizgilerim

belkilerle boğuşan zihnimi

parmaklarımı okşayan saçların dinginleştiriyordu

ve

açık unuttuğumuz radyo da

Nazım'ın sürgünü anlatılıyordu

sen bir kadın için diye başlayan

benim sonunu dudaklarına yakıştırmadığım

bir cümleyi tekrarlıyordun

o gece korkularıma rağmen

vazgeçtim tüm eğrilerden ve doğrulardan

oysa

Zin'in kendine kıyışı kadar kutsaldı

benim şiirden vazgeçişim

her şeye rağmen

senin gün gün şeklini değiştirdiğin çizgilerin

bir gün

bir ev olabileceğine inanıyordum

şimdi küçücük dokunuşlarda üzerime yıkılıyor

bir hayalim vardı diye başlayan iç sesim

dürüst olayım

anlatamadıklarım

öyle büyük bir özlem barındırıyor ki...

kıyamadığım onca şeyin hatrına

ben yazmayayım daha fazla

sen

sineye dar gelen son bir eyvallah say bu şiiri

ve bil ki üzerime oturmayan ateşten

daha çok yakıyor bu suskunluğun...