Son Nöbet

Sağ kolunda sol yanımı unuttum

Yılların hasreti devrildi tek nefesinle

ve gün yüzüme dokundu bir daha o ırmak sesinle...

Bir cevabı olmalı elbet aşkın

Elbet ısınmalı ellerimde avuçların

_bundan böyle tenhalarda saklanmamalı adın !

Sana bir şehrin gökkubbesinden ılık bir rüzgâr getirsem

ve avazım çıktığı kadar sana essem

Titreyip üstüne

O şiir gözlerinden öpsem

İşte o an dinecek olur sızılarım

O an kapanır ayrılık ekilmiş yaralarım...

Teninin kokusunu içime ektiğim vakitler gibi

Sen uyurken

Seni izlediğim o son gecenin sesi gibi

Sonsuzluk olur soluklarım

Dallanıp budaklanırım

Göğsünde şafaklanırım...

Yüzünde sevdamın kıyamına durduğum ruhumun sesi

Biliyorum susmaz bu ç/ağrı nöbeti

Sen tenimde azat olmuş ilk dokunuşum

Sevdikçe büyüdüm

ve bir tek gözlerin için ölürüm !

(HuZur'um)

7 Aralık