Son Repliğin Suflesi

fildişi kuleleri vardı uçurumların

geçişsiz yollarına yalnızlığın serpiştirildiği

ve sevdiği gökyüzü yanıbaşında

dili,dilini bilmeyen

ki biz ona karanlık diyorduk

.......kimse anlamıyordu

denizler vardı,

dalgaları kıyılarına ağlayan sesini

kayalıklarına oyan

umutlarının iç çekişini

köpüklerinde dünleri ıslatıyorduk

inatçı öfkelerin

.....yokluğa tırmanıyorduk

İsimsizdi korkuları

yüzün kıvrımlarına çizilen tebessümün

yalandı keskilerdeki başka el

yarım yamalak bir yontuyduk uçurum bakışlı

yoksunluğuyduk,

ayrılık kıyısında yalınlaşan ayak seslerinin

ve masum değildi

telaşlı kelimeleri dile değmiş sözlerin

masum değildi,

hep bir ağızdan gizlediğimiz yanılgının uğultusu

kirpik altlarımıza biriktirdiğimiz çatlamış dalgalar

ve iki deniz ötesini özleyen su

fildişi kuleleri vardı uçurumların

fırtınaları vardı

kandil diplerinde üşüyen gecesinin

sessizliğim vardı,sözsüzlüğüm

Cyrano'suydum

son repliği fısıldayan deniz sesinin

burgaz.2005