Son Söz

ah ayrılık,

teki kaybolmuş bir çorapla aynı kaderi paylaşmak

ve ben boğazı düğümlenmiş bir İstanbul kıvamında,

iki yakasında farklı ruj izleri taşıyan, iflah olmaz bir ihanet

muamelesinde

yüzüm düşünce aynaya, hüzünle beliren yansıda

son nokta bu, son cinayet

tuttuğumda

avuç içlerime işleyen çay bardağındaki anaç sıcaklık,

ellerine hatırlatmaya, alenen kasıt.

ses ol ve içimde usul usul kısıl,

bir kızıl akşamüstü yüzü

gibi gökte beliren gece ol ve üzerime yıkıl,

ah nasılda fotoğrafını çekmiş her anıyla seni akıl,

unutmam, unutamam;

adın, istisnasız aşktır...

gözlerin vardı ve bakardı

içimin kanaviçesi, bir ter bir düz

biz seninle belki de yazarın tamamlayamadığı öyküsüz,

canımın içi. canımın içindeki sonsuz

bak yemin ediyorum bu son söz;

sevgilim

bundan sonra adın kıyamet,

yıkılan benim içim değil, senin dünyan olur

koparsan şayet...